De groene evolutie in de uitvaartwereld

Groene mogelijkheden bij een uitvaart in Vlaanderen

De groene mogelijkheden bij een uitvaart in Vlaanderen, zijn niet zo breed als deze in andere landen. Velen kennen het fragment in de uitvaartreeks ‘Six Feet Under’, wanneer de Nate, een van de hoofdrolspelers, begraven wordt in open natuur met enkel een lijkwade. Hij wordt ten grave gedragen door zijn eigen familie die de wade vasthouden en neerlaten in de aarde. Het was ook duidelijk dat deze begraving niet plaatsvond op een klassieke begraafplaats, maar op een open plaats. Dit is maar een van de vele bekende voorbeelden van een groene uitvaart op tv.

Maar hoe is het gesteld met onze groene begrafenis in Vlaanderen? Wat is er mogelijk in Vlaanderen en hoe gaan we ermee om? Op dit ogenblik kunnen enkel biologisch afbreekbare urnen begraven worden in een perceel op specifieke begraafplaatsen in het Antwerpse en Sint-Niklaas. Deze urnen worden door vocht ondergronds afgebroken en zo komt de as van de overledene in de aarde terecht.

Wanneer we spreken over een klassieke teraardebestelling, kunnen we gerust spreken dat onze grafkisten voldoen aan alle strenge milieunormen. De lijkkistfabrikanten zien erop toe dat deze normen worden gerespecteerd. Aan de andere zijde zijn er ook lijkwaden. Biologisch afbreekbare waden om mee te begraven. Dit is mogelijk in Vlaanderen. Echter vormt het geen deel van onze uitvaartcultuur. In Nederland is dit al meer gebruikelijk.

Wanneer men de kost van bepaalde lijkwaden naast de kost van een gemiddele uitvaartkist legt, kan men schrikken. Deze zijn niet altijd even goedkoop. Ze vallen onder de noemer ‘Groene uitvaartproducten’. Gebruikelijk is het niet, begraven in een lijkwade. Het beeld van een klassieke teraardebestelling in Vlaanderen is deze met een grafkist. De generatie waar momenteel de meest natuurlijke overlijdens worden geteld, kent meestal geen ander product dan de klassieke grafkist. Onze grafkisten voldoen aan dezelfde normen als een lijkwade, toch vormt een grafkist een deel van onze vaste waarde, onze uitvaartcultuur.

Kan hier verandering in komen? In het gebruik van uitvaartproducten, met het oog op een groene begrafenis? Wat vast staat en wat we reeds lang weten, is dat onze uitvaartcultuur traag evolueert. We zullen niet snel teraardebestellingen zien, met een lijkwade. Toch niet in onze westerse cultuur. Andere culturen en geloofsovertuigingen, uiteraard wel, deze zijn vandaag reeds gebruikelijk. Dit is in Vlaanderen ook mogelijk. Gaan we liever niet om met een andere manier van begraven of houdt de gedachte aan de dood ons tegen? Hoeveel consumenten zouden aan hun begrafenisondernemer vragen om ‘groen’ begraven te worden? Zij met een groene overtuiging worden gehoord en krijgen een alternatief aangeboden, een lijkwade, wanneer men dit product bekijkt, is men niet overtuigd. Zo zijn er getuigenissen van begrafenisondernemers, die de consument liet kiezen. Uiteindelijk koos de consument voor een klassieke grafkist, de prijs van de lijkwade was hierin doorslaggevend.